NASZA MIEJSCOWOŚĆ

HISTORIA ŁAZÓW DĘBOWIECKICH

            Łazy Dębowieckie są odległe o 3 km od Dębowca, leżą nad Iwlą, potokiem wpadającym z lewego brzegu do Wisłoki, 255 m n.p.m. Graniczą: na wschód z Dębowcem, na zachód z Osobnicą, od której oddziela je rzeczka Bednarka, od północy z Bajdami, a od południa z Duląbką. Później należały do starostwa dębowieckiego i podzielały los Dębowca. W r. 1546 zawarły Łazy wraz z Wolą Dębowiecką, Zarzeczem i Majscową na ratuszu dębowieckim, dnia 17 kwietnia z Maciejem Gogolińskim, podstarościm pilzneńskim i pełnomocnikiem Jana Tarły, krajczego konnego i starosty pilzneńskiego, ugodę względem robocizny. Mieszkańcy Łazów mieli odrabiać trzy role, podzielone na trzy pola. Pola te ciągnęły się od granic ćwierci Andrzykowskiej do Pieczowskiej na szerokość, a na długość od stawu młyńskiego, aż do tej drogi, która prowadzi do Duląbki za rzeką Dębownicą. Ugodę tę zatwierdził Zygmunt I w Krakowie dnia 7 lipca 1546 r. Po Janie Tarle Łazy otrzymał jego syn Mikołaj Tarło. Następnym był Jerzy Mniszek, który źle traktował chłopów, podobnie jak poprzednicy. Na skutek licznych skarg król Stefan Batory 30 marca 1583 r. wydaje rozkaz do Jerzego Mniszka, kasztelana radomskiego i starosty sanockiego, w którym zakazuje przymuszać poddanych do większych robót. W tym czasie było w Łazach łanów kmiecich 7, komorników z bydłem 2, komorników bez bydła 2.

Łazy jako część starostwa dębowieckiego stały się za czasów austryackich własnością hr. Maksymiliana Zborowskiego i w rodzinie Zborowskich pozostały do roku 1861. W tym roku kupił Łazy od Anny Maryi Franciszki z hr. Zborowskich Dzwonkowskiej, Józef Zubrzycki, a od niego w roku 1871 Antoni Zubrzycki. Następnego roku nabył Łazy Mieczysław Jordan Stojowski, a od niego dr Floryan Ziemiałkowski wraz z małżonką.

Mocą darowizny z 27 października 1885 r. otrzymała te dobra żona jego, która sprzedała je w r. 1887 Israelowi Haberowi, a ten je rozparcelował.

 

ETYMOLOGIA NAZWY NASZEJ MIEJSCOWOŚCI

ŁAZY – łazami były trzebieże w lesie, pola orne powstałe nie przez wypalanie lasu, lecz przez jego karczunek. Wbrew opinii historyków nie był to dowód „pierwotnego gospodarstwa ogniowego”, ale karczunku, wyższego rzędu trzebieży leśnej. Etymologia wyrazu „łaz” ( z grec. lachino = kopię, ryję; z gwar. łazować = siekać motyką ziemię, okopywać) poświadcza jego pierwotne znaczenie, czyli rozkopy. Łazękowie byli to chłopi, którzy tym karczunkiem się trudnili. Byli nazwani nie od „łażenia”, czyli wałęsania się. Na podstawie licznych toponimów:Łazy, Łaziska, Łask, Łazów poznajemy, gdzie dokonywano trzebieży leśnej drogą karczunku, nie zaś wypalania.

DĘBOWIECKIE – drugi człon nazwy podkreśla przynależność wioski do Dębowca, czyli Łazy były własnością właściciela rezydującego we dworze w Dębowcu.

 

/Na podstawie Mówią nazwy St. Rosponda/

KALENDARZ

Październik 2018
P W Ś C P S N
« Wrz    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Archiwa

STATYSTYKI

POGODA

Pogoda Dębowiec z serwisu